ابری است همچنان هوایی که بی تو باشد و طوفانی، دریایی که در هوست دل به ساحل می بندد .... غوغا می کند مردی که صبح را در چشمهای تو می بیند و با عرش هم نشین است؛ دستهایی که در میان انگشتان ظریفت طواف عشق می کنند. این روزها هر چند از تمام دوستداریهایم دوری اما، بیشتر از پیش عشق را به تجلی ایمان می آوری و محراب نماز را به نیت ابروانت به مسلخ می کشانی.