انسان و سایر موجودات زنده برای ادامه زندگی ناچارند با محیط خود سازگار شوند یا آن را تغییر دهند. سازگاری با محیط یا تغییر آن نیز، صرفنظر از نقش برخی پاسخ های فطری و غریزی، فقط از طریق تکوین رفتارهای تازه یا تغییر رفتارهای پیشین امکانپذیر است که در زندگی روزمره به صورت یادگیری مهارتهای کلامی، حرکتی یا هیجانی جلوه می کند. طفل آدمی مجبور است حتی یاد بگیرد که چه موادی قابل خوردن هستند و چه زمانی و کجا و به چه شیوه ای باید غذا بخورد و بعدها نیز با یادگیری مهارتهای پیچیده از قبیل تکلم و نوشتن یا رانندگی و غیره روبرو می شود. به علاوه آدمی تحت شرایط اجتماعی خاصی برخی رفتارهای نابهنجار فرا می گیرد که مخل زندگی هستند و باید تغییر کنند. با مختصر تأملی می توان دریافت که یادگیری هسته اساسی سایر مباحث روانشناسی را تشکیل می دهد چون با اصول تکوین و تغییر رفتار سروکار دارد.