روزگارِ تلخ و مصیبت های شهریار همیشه اشک را بر چشمانم جاری می ساخت و با خواندن منظومه ی "حیدربابا" و "خان نه نه ی" وی، برای تسکین آلاماش، همواره بر آن شاعر چیره زبان لالایی می خواندم. همراه با این جوشش احساس و عواطف، عزم آن کردم تا در مقابل "منظومه ی حیدر بابایه سلام"، منظومه ای با عنوان "حیدربابایه گیلایه" فراهم آورم تا با رساندن این شکوائیه به سمع شهریار در منزلگاه ابدیش، او را از همه ی رنج و عذابی که پس از عزیمتش کشیده ایم آگاه سازم.